Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2011/1789 K.2011/22901

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm kusur ve tazminatlar yönünden temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü. 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle kocadan kaynaklanan kadının kişilik haklarına saldırı niteliğinde bir olayın kanıtlanmamış olması karşısında kadının manevi tazminat isteğinin reddi bu sebeple sonucu itibarıyla doğru olduğundan davalı-karşı davacının bu yöne ilişkin temyiz itirazı yerinde görülmemiştir. 2-Davalı-davacı kadının diğer yönlere ilişkin temyiz itirazlarına gelince;

Davacı-davalı koca, 25.08.2009 tarihinde terk ihtarı (TMK.md.164) çekerek, eşinin ortak konuta dönmesini istemiştir. Bu şekilde terk ihtarı çeken, eşinin ihtar tarihinden önceki kusurlu davranışlarını affetmiş en azından hoşgörmüş sayılır. Affedilen veya hoşgörüyle karşılanan olaylar boşanma nedeni olamayacağı gibi, kusur tespitine de esas alınamaz.

Toplanan delillerden, mahkemenin de sabit kabul ettiği gibi, davacı-davalı kocanın bağımsız konut sağlamaya yanaşmadığı, eşini ailesiyle birlikte oturmaya zorladığı anlaşılmaktadır. Terk ihtarından sonra da davalı-davacı kadının kusurlu bir davranışı kanıtlanamamıştır. Evlilik birliğinin temelinden sarsılmasını gerektiren olaylarda, kusurun tamamıyla davacı-davalı kocada olduğunun kabulü gerekir.

Durum böyleyken mahkemenin tarafları eşit kusurlu kabul etmesi ve buna bağlı olarak davalı-davacı kadının maddi tazminat talebinin reddine karar vermesi isabetsiz olmuş, bozmayı gerektirmiştir.