Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2011/18288 K.2012/14228

Taraflar arasındaki "karşılıklı boşanma" ve "ziynet alacağı" davalarının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-davacı (koca) tarafından her iki boşanma davası ile kadının kabul edilen, kocanın ise reddedilen ziynet eşyası alacağı davaları yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-davacı kocanın her iki ziynet alacağı davasına yönelik temyiz itirazları yersizdir. 2-Davalı-davacı kocanın boşanma davalarına ilişkin temyizine gelince;

Toplanan delillerden, davalı-davacı kocanın geçim ve bakımla ilgili birlik görevlerini yerine getirmediği, ailesinin evlilik birliğine müdahalesine karşı çıkmadığı ve eşinin ailesini haklı kabul edilemeyecek gerekçelerle ortak konuta kabul etmediği; buna karşılık davacı davalı kadının ise isteği olmaksızın evlendirildiğini, evliliğe alışamadığını ve kocasından da iğrendiğini söyleyip kocasını aşağıladığı ve eviyle ilgilenmemek suretiyle birlik görevlerini yerine getirmekten kaçındığı anlaşılmaktadır.

Gerçekleşen bu durum karşısında; evlilik birliğinin iki tarafın açıklanan eşit kusurlu sayılması gereken davranışlarıyla temelinden sarsıldığının kabulü gerekir.

Durum böyleyken; mahkemece davacı-davalı kadının kusursuz, davalı-davacı kocanın ise tamamıyla kusurlu olduğunun kabul edilmesi doğru olmadığı gibi Türk Medeni Kanununun 166/1. maddesi koşulları gerçekleşmiş olduğundan, boşanmaya davalı-davacı kocanın karşı boşanma davası da kabul edilmek suretiyle karar verilmesi gerekirken; yetersiz gerekçeyle reddine hükmedilmesi isabetsiz olmuş; bozmayı gerektirmiştir.