Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2011/18309 K.2012/13845

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "karşı boşanma" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı- davacı (koca) tarafından, her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-davacı (koca)'nın eş ve müşterek çocuk yararına takdir edilen tedbir nafakalarına ilişkin temyiz itirazları yersizdir. 2-Diğer yönlere ilişkin temyiz itirazlarına gelince;

Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden; davalı-karşı davacının, tutumluluk sınırlarını aşacak şekilde aşırı cimrilik gösterdiği, eşi ve çocuğuyla ilgilenmediği ve bağımsız konut temininden kaçındığı, eşinin evden ayrılmasından sonra da telefonla küfür ve tehditlerde bulunduğu, davacı-davalı (kadın)'ın da, kocasına bir kaç kere “salak, manyak, eşek” şeklinde sözler sarfettiği anlaşılmaktadır.

Bu halde; evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına neden olan olaylarda her iki taraf da kusurlu olmakla birlikte, koca, kadına göre daha fazla kusurludur.

Her iki taraf da boşanma isteğiyle dava açtığına göre; az kusurlu olan kadının, kocanın davasına karşı çıkması, hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olup, evlilik birliğinin devamında kadın ve çocuk bakımından korunmaya değer bir yarar kalmamış, kocanın karşı boşanma davası bakımından, Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesindeki boşanma koşulları oluşmuştur.

Açıklanan nedenlerle; koca tarafından açılan karşı boşanma davasının da kabulü ile tarafların boşanmalarına karar verilmesi gerekirken, karşı boşanma davasının reddi doğru bulunmamıştır.