Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2011/18998 K.2012/15133

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davalı -davacı kocanın dava dilekçesinde davacı-davalı kadının ortak konutu terk etmesinden söz etmesi, terk olgusu bir terk ihtarına dayandırılmadıkça dilekçeyi Türk Medeni Kanununun 164. maddesi uyarınca terk nedenli bir boşanma davası haline getirmez. Davalı-davacı koca gerek dilekçesinde, gerekse yargılama aşamalarında; bir terk ihtarı varlığı ve girişiminden söz etmemiştir.

Davalı-davacı koca dilekçesinde eşinin konutu haksız olarak terkettiğini görevlerini yapmadığını; kusurlu davranışlarıyla birliğin devamını çekilmez hale getirdiğini de belirtmektedir. Olayları açıklamak taraflara hukuki olarak niteleme ise hakime aittir (HUMK. md. 74, 04.06.1958 tarihli 15/6 sayılı Y. İBK.).

Bu durumda; davalı-davacı kocanın davasını Türk Medeni Kanununun 166/1-2. maddesindeki evlilik birliğinin temelinden sarsılması hukuki sebebine dayalı boşanma davası olarak nitelendirmek gerekir. Dilekçede bir ihtar kararına dayanılmaksızın soyut terk olgusundan söz edilmesi, Türk Medeni Kanununun 166/1-2. maddesinden açılmış davayı çelişkili hale getirmez.

Açıklanan nedenlerle mahkemece toplanan delillerin davalı-davacı kocanın Türk Medeni Kanununun 166/1-2. maddesine dayandığı belirtilen davası çerçevesinde değerlendirilip, gerçekleşecek sonuca göre karar verilmesi gerekirken, kocanın boşanma davası hakkında yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olmuş; bozmayı gerektirmiştir.