Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2011/19228 K.2012/15576

Taraflar arasındaki "boşanma" davaları ile "nafaka" davasının birleştirilerek yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm; davacı-davalı (koca) tarafından; kadının birleştirilen boşanma davası, birleştirilen nafaka davası, kadın lehine hükmedilen nafakalar, tazminatlar ve velayet yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Davalı-davacı (kadın)'ın kocasına ve kayınbabasına sürekli olarak "pezevenk, pezevengin oğlu" şeklinde sözler söyleyerek hakaret ettiği, son tartışmalarında da kocasını ve çocuğu kapı önüne koyduğu yapılan soruşturma ve toplanan delillerden anlaşılmaktadır.

Gerçekleşen bu duruma göre, kocanın sabit görülen kusurlu davranışları ile kadının kusurlu tutum ve davranışı kıyaslandığında, evlilik birliğinin, her ikisinin eşit kusurlu davranışları sonucu temelinden sarsıldığının kabulü gerekir.

Hal böyle iken kocanın "ağır kusurlu" kabul edilmesi doğru değil ise de, sonuçta her iki boşanma davasının kabulü ile tarafların boşanmalarına karar verilmiş olduğuna göre, kocanın kadının boşanma davasının reddi gerektiği yönündeki temyiz itirazları yerinde görülmemiş, dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillere kanuni gerektirici sebeplere göre davacı-davalı (koca)'nın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları da yersiz bulunmuştur.

2- Boşanma sebebiyle maddi ve manevi tazminata hükmedilebilmesi için diğer yasal şartların yanında, boşanmaya sebep olan olaylarda tazminat talep eden tarafın kusursuz veya daha az kusurlu olması da zorunludur. (TMK. m.174/1-2). Yukarıda birinci bentte gösterilen sebeple davalı-davacı (kadın)'ın boşanmaya sebep olan olaylarda diğeriyle eşit kusurlu olduğu gerçekleştiğine göre eşit kusurlu olan taraf yararına maddi ve manevi tazminata hükmolunamayacağı gözetilmeden, kadın yararına maddi ve manevi tazminat takdir edilmesi doğru bulunmamıştır.