Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2011/19254 K.2012/15605

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Mahkemece taraflar eşit kusurlu kabul edilerek boşanma kararı verilmiş ise de, yapılan araştırma ve toplanan delillerden davacı-davalı kocanın birlik görevlerini yerine getirmediği, eşine sürekli hakaret ettiği ve ona fiziksel şiddet uyguladığı; buna karşılık davalı-davacı kadının da güven sarsıcı davranışlarda bulunduğu anlaşılmaktadır.

Gerçekleşen bu durum karşısında; evlilik birliğinin sarsılmasına neden olan olaylarda iki taraf da kusurlu olmakla birlikte, davacı-davalı kocanın daha ağır kusurlu olduğunun kabulü gerekir. Hal böyle iken; mahkemece tarafların eşit kusurlu olarak kabul edilmesi doğru değil ise de.

Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438/son maddesi gereğince; karar, usule ve kanuna uygun olup da gösterilen gerekçe doğru bulunmazsa, gerekçe değiştirilerek ve düzeltilerek onanması gerektiğinden, boşanmaya ilişkin hükmün kusura ilişkin gerekçesinin değiştirilmesi suretiyle onanmasına karar vermek gerekmiş; buna bağlı olarak davacı-davalı kocanın tüm, davalı-davacı kadının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersiz bulunmuştur.

2-Yukarıda 1. bentte açıklandığı gibi; boşanmaya neden olan olaylarda davalı-davacı kadın daha ağır veya eşit kusurlu değildir. Durum böyleyken ; davalı-davacı kadının maddi ve manevi tazminat (TMK m. 174/1-2) taleplerinin, mahkemece hatalı kusur belirlemesine bağlı olarak reddine karar verilmesi isabetsiz olmuş; bozmayı gerektirmiştir.