KÜNYE
2. Hukuk Dairesi 2011/20119 E., 2012/16108 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 13 Haziran 2012
- Mahkemesi
- Akşehir Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi
- Tarihi
- 19.07.2011
- Numarası
- Esas no:2009/53 Karar no:2011/594
Karar Metni
302 kelime·2 dk okuma
Taraflar arasındaki "boşanma" ve "nafaka" davalarının birleştirilerek yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-karşı davalı (koca) tarafından; kusur belirlemesi, birleşen nafaka davası, velayet, kadın yararına takdir edilen tazminatlar, yoksulluk ve iştirak nafakaları yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:
1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-karşı davalı (koca)'nın aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.
2-Tarafların müşterek çocuklarından 1999 doğumlu S.ile 2003 doğumlu İ.'ın dava süresince babalarının yanında kaldıkları, bakım ve eğitim giderlerinin babaları tarafından karşılandığı toplanan delillerden anlaşılmaktadır. Nitekim davalı-karşı davacı (kadın) da, bağımsız olarak açtığı birleştirilen nafaka davasında bu çocuklar için nafaka talebinde bulunmamıştır. Bu husus dikkate alınmadan çocuklardan S.ve İ.için de nafaka davasının ikame edildiği tarihten geçerli olmak üzere davalı-karşı davacı (kadın) yararına tedbir nafakası takdir edilmesi usul ve yasaya aykırı olmuş; bozmayı gerektirmiştir.
3-Tarafların müşterek çocuklarından S. ve İ.'ın fiili ayrılıktan bu yana ve halen babalarının yanında kaldıkları, uzmana da babalarıyla birlikte kalmak istediklerini beyan ettikleri anlaşılmaktadır. Uzman da bu çocukların velayetlerinin babaya verilmesinin uygun olacağını bildirmiştir. Baba yanında kalmalarının bedeni, fikri ve ahlaki gelişimlerine engel olacağı yönünde dosyada ciddi bir delil ve olgu bulunmadığına göre, adları geçen çocukların velayetlerinin babaya bırakılması gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru bulunmamıştır.
Yargıtay 2. Hukuk Dairesi, E. 2011/20119, K. 2012/16108, 13 Haziran 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama