Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2011/20496 K.2012/16354

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm kocanın kabul edilen boşanma davası, kusur belirlemesi ve tazminatlar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1- Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davalı-davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2- Toplanan delillerden; davalı-davacı kadının eşine ve kayınvalidesine yönelik fiziksel şiddete başvurması olayından sonra, tarafların evlilik birliğini sürdürüp birlikte oturmaya devam ettikleri; bu nedenle davacı-davalı kocanın eşinin bu kusurlu davranışlarını affettiği, en azından hoşgörüyle karşıladığı, bu olayların boşanma nedeni olamayacağı anlaşılmaktadır.

Ne var ki; bu olaydan sonra da taraflar arasında olumsuz tutum ve davranışların devam ettiği, bu yeni olaylara göre ise; evlilik birliğinin kendisine yüklediği yükümlülükleri yerine getirmeyen, ailesinin evliliğe müdahalesine seyirci kalan, eşine sürekli şiddet uygulayan, hakaret eden davacı-davalı kocanın, eşine ve onun ailesine hakaret eden davalı-davacı kadına nazaran, boşanmaya neden olan olaylarda daha ağır kusurlu olduğu görülmektedir.

Hal böyle iken, mahkemece tarafların eşit kusurlu olarak kabul edilmesi ve bu hatalı kusur belirlemesine bağlı olarak da davalı-davacı kadının maddi ve manevi tazminat (TMK. m.174/1-2) taleplerinin reddine karar verilmesi isabetsiz olmuş; bozmayı gerektirmiştir.