Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2011/20749 K.2012/17171

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden davacının, eşine sürekli fiziksel şiddet uyguladığı ve hakaret ettiği, buna karşılık davalının da eşine hakaret ettiği; boşanmaya neden olan olaylarda her iki tarafda kusurlu olmakla birlikte davacı kocanın daha ağır kusurlu olduğu; taraflar arasındaki olayların yıkıcı etkisi karşısında, evliliğin devamında korunmaya değer bir yarar kalmadığı ve davalı kadının boşanmaya karşı çıkmasının ise, hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olduğu anlaşılmaktadır.

Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkân vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Olayların akışı karşısında davacı dava açmakta haklıdır. Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre, boşanmaya (TMK.md. 166/2) karar verilecek yerde, yetersiz gerekçe ile davanın reddi doğru bulunmamıştır.