Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2011/21247 K.2012/29845

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı (koca) tarafından; kadının boşanma davasının kabulü ile bu davada, kusur belirlemesi, tazminatlar ve yoksulluk nafakası yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 11.12.2012 günü temyiz eden davalı Serkan Akkaya geldi. Karşı taraf davacı Ü.A. ile vekili gelmediler. Gelenin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Mahkemece boşanma kararı verilmiş ve bu sonuca kusurun tamamen davalı kocada olduğu kabul edilerek ulaşılmıştır. Aksine ciddi ve inandırıcı delil ve olaylar bulunmadıkça asıl olan tanıkların gerçeği söylemiş olmalarıdır (HUMK.m.254. HMK.m.255). Akrabalık veya diğer bir yakınlık başlı başına tanık beyanını değerden düşürücü bir sebep sayılamaz. Bu bakımdan; davalının gösterdiği tanıkların olmamışı olmuş gibi ifade ettiklerine ilişkin yeterli delil ve olgu da yoktur.

Toplanan tüm deliller değerlendirildiğinde, davacının güven sarsıcı davranışlar içerisine girip, eşine hakaret ettiği, davalının ise karısına şiddet uygulayıp, evlilik birliğinin kendisine yüklediği yükümlülükleri yerine getimediği anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu olaylara göre evlilik birliğinin temelinden sarsılmasında tarafların eşit kusurlu olduklarının kabulü gerekir.

Hal böyleyken, davalı kocanın tamamen kusurlu kabul edilmesi doğru değil ise de; kadının davasının kabulü ile verilen boşanma kararı sonucu itibarıyla doğru olup kocanın bu yöne ilişkin temyiz itirazlarının reddi ile boşanma hükmünün kusura ilişkin gerekçesinin değiştirilmesi suretiyle onanmasına (HUMK.md.438/son) karar vermek gerekmiş ve buna bağlı olarak da davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

2-Yukarıda 1. bentte açıklandığı üzere, taraflar boşanmaya neden olan olaylarda eşit derecede kusurludurlar. Eşit kusurlu eş yararına maddi ve manevi tazminata karar verilemez (TMK.md.174/1-2). Bu durumda davacı kadının tazminat taleplerinin reddine karar verilmesi gerekirken; bu yön gözönüne alınmadan, yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz olup, bozmayı gerektirmiştir.