Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2011/21537 K.2012/16907

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "karşı boşanma" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-karşı davalı (kadın) tarafından; nafakalar ve maddi tazminat miktarı ile manevi tazminatın reddi, davalı-karşı davacı (koca) tarafından ise; her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Davalı-karşı davacı (koca)'nın temyiz dilekçesi, davacı-karşı davalı (kadın)'a 15.9.2011 tarihinde tebliğ edildiği halde, davacı-karşı davalı (kadın)'ın Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 433/2. maddesine aykırı olarak 10 günlük yasal süre geçtikten sonra 8.9.2011 tarihinde temyiz talebinde bulunduğu anlaşılmakla, davacı-karşı davalı (kadın)'ın süresinde olmayan katılma yoluyla temyiz talebinin reddine,

2-Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden davalı-davacı (koca)'nın eşini aşağılayıp babasının evine bıraktığı; davacı-davalı (kadın)'ın da birlik görevlerini ihmal ettiği ve aile sırlarını başkalarına anlattığı anlaşılmaktadır. Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkân vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Olayların akışı karşısında davalı-davacı (koca) da boşanma davası açmakta haklıdır. Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre, davalı-davacı (koca)'nın da boşanma davasının (TMK.m.166/1) kabulü ile boşanmaya karar verilecek yerde, yetersiz gerekçe ile davanın reddi doğru bulunmamıştır.