Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2011/22586 K.2012/17793

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Dava, Türk Medeni Kanununun 166/4. maddesine dayalıdır. Bu davaya dayanak olan önceki dava; koca tarafından, evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle açılmış; geçimsizliğin kanıtlanmadığı gerekçesiyle reddedilerek kesinleşmiştir. Başlangıçta yersiz boşanma davası açarak, fiili ayrılık nedenine dayalı boşanmanın (TMK.md.166/4) zeminini hazırlayan ve boşanmaya sebebiyet veren davacı koca bu nedenle kusurludur. Önceki davada, davalı kadına yüklenebilecek kusurlu bir davranış bulunmadığı, ancak davadan sonra fiili ayrılık sırasında davalı kadının babasının davacıyı darp edip hakaret ettiği, davalı kadının bu duruma sessiz kaldığı ve “M.defol git seni istemiyorum” dediği anlaşılmaktadır. O halde boşanmaya neden olan olaylarda taraflar eşit kusurludur.

3-Boşanma yüzünden yoksulluğa düşecek taraf, kusuru daha ağır olmamak koşuluyla geçimi için diğer taraftan mali gücü oranında süresiz olarak nafaka isteyebilir. Nafaka yükümlüsünün kusuru aranmaz (TMK.md.175). Toplanan delillerle, boşanmaya sebep olan olaylarda davacı kadının daha ağır kusurlu olmadığı, her hangi bir geliri ve malvarlığının bulunmadığı, boşanma yüzünden yoksulluğa düşeceği gerçekleşmiştir. O halde, davalı kadın yararına geçimi için uygun miktarda yoksulluk nafakası takdiri gerekirken, isteğin reddi doğru görülmemiştir.