Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2011/22718 K.2012/18001

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "karşı boşanma" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-karşı davalı (koca) tarafından, kadın lehine hükmedilen maddi tazminat ve tedbir nafakası yönünden; davalı-karşı davacı (kadın) tarafından da, manevi tazminat ve yoksulluk nafakası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-karşı davalı (koca)'nın tüm, davalı-karşı davacı (kadın)'ın ise aşağdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı-karşı davalının, eşine sürekli olarak “benim evimde oturuyorsun, benim imkanlarımdan yararlanıyorsun, bana cevap vermeye hiç hakkın yok” şeklinde sözler söylediği anlaşılmaktadır. Mahkemece de kocanın bu eylemleri sabit kabul edilmiş, koca tam kusurlu kabul edilerek davası reddedilmiş, karşı boşanma davasının kabulü suretiyle tarafların boşanmalarına karar verilmiştir. Kocanın sarfettiği boşanma sebebi olarak kabul edilen evlilik birliğinin gerekleriyle açıkça bağdaşmayan yukarıda değinilen sözleri, kadının onurunu derin biçimde yaralar ve ruhsal bütünlüğünü bozar, kişilik haklarına açık saldırı oluşturur. Bu sebeple davalı-karşı davacı (kadın) yararına uygun miktarda manevi tazminat takdir edilmelidir. Bu yön gözetilmeden manevi tazminat talebinin reddi doğru görülmemiştir