Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2011/22814 K.2012/17825

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "ziynet alacağı" davalarının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm; davacı tarafından kusur belirlemesi, maddi ve manevi tazminat ile ziynet alacağı talebinin reddi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacının ziynet alacağına yönelik temyiz itirazları yersizdir. 2-Davacının diğer temyiz itirazlarına hasren yapılan incelemeye gelince;

Mahkemece her ne kadar taraflar eşit kusurlu kabul edilerek boşanmaya karar verilmiş ve boşanmanın hukuki sebebinin gösterilmesinde Türk Medeni Kanununun 166/1. maddesi yerine aynı yasanın 166/3. maddesi yazılarak maddi yazım hatası yapılmış ise de; toplanan deliller ve yapılan araştırmaya göre davacı kadının birlik görevlerini yerine getirmediği ve eşine hakaret ettiği; buna karşılık, davalı kocanın eşine fiziksel şiddet uyguladığı, ona hakaret ettiği ve eşinin ailesiyle görüşmesini engellemek için psikolojik baskı uyguladığı anlaşılmaktadır.

Bu durumda, evlilik birliğinin temelinden sarsılmasında ve boşanmayı gerektiren olaylarda her iki taraf da kusurlu olmakla birlikte, davalı kocanın eşine göre daha fazla kusurlu olduğunun kabulü gerekir. Durum böyleyken; mahkemece, tarafların eşit kusurlu kabul edilmesi ve bu hatalı kusur belirlemesine bağlı olarak da davacı kadının maddi (TMK m. 174/1) ve manevi (TMK m. 174/1) tazminat taleplerinin reddi isabetsiz olmuş, bozmayı gerektirmiştir.