Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2011/23311 K.2012/18692

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı (kadın) tarafından, tazminatlar ve nafakaların miktarları yönünden; davalı (koca) tarafından ise kusur belirlemesi, velayet, tazminatlar, nafakalar ve kişisel ilişki yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumlarına, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur derecelerine paranın alım gücüne , ihlal edilen mevcut ve beklenen menfaatlerin kapsamına nazaran davacı yararına hükmolunan maddi tazminat azdır. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50. ve devamı maddeleri hükmü nazara alınarak daha uygun miktarda maddi tazminat (TMK.md.174/1) takdiri gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

3-Mahkemece, 10.11.2009 tarihli oturumda, ara kararıyla müşterek çocuklar Fevzican ve Furkan için, anneye teslim edildikleri 28.09.2009 tarihinden geçerli olmak üzere aylık 200'er lira tedbir nafakasının davalıdan tahsiline karar verilmiş, 20.05.2010 tarihli oturumda ise, Fevzican için takdir edilmiş olan tedbir nafakası Mart 2010 tarihinden geçerli olmak üzere kaldırılmıştır. Bu çocuğun 20 Mart 2010 tarihinden sonra babasının yanında olduğu anlaşılmaktadır. Bu husus dikkate alınmadan nihai kararda aynı çocuk için bu defa " dava tarihinden itibaren" davacı yararına tedbir nafakasına hükmedilmesi usul ve yasaya aykırıdır.