Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2011/2350 K.2012/474

Taraflar arasındaki boşanma davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen yukarıda tarih ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Mahkemece, " davalı, sadakatsiz davranması" sebebiyle kusurlu kabul edilerek tarafların boşanmalarına karar verilmiştir. Tarafların 8.9.2009 tarihinde nikah yaptıkları 25.09.2009 tarihinde düğün yapmayı kararlaştırdıkları, düğünden önce davacıya davalının evlenmeden önceki bayan arkadaşından mesaj gelmesi üzerine tarafların fiilen ayrıldıkları sabittir.

Davalının, evlendikten sonra sadakat yükümlülüğünü ihlal ettiğine veya güven sarsıcı davranışlarda bulunduğuna ilişkin dosyada herhangi bir delil bulunmamaktadır. Davalının evlenmeden önceki kız arkadaşının davacıya gönderdiği " davalı ile evlenmeden önce ilişkisi olduğuna" ilişkin mesaj nedeniyle davalıyı sorumlu tutmak da mümkün değildir.

Ne var ki üçüncü kişinin davacıya gönderdiği sözü edilen mesajlar yüzünden tarafların her ikisinin de evlilik birliğini fiilen kurmaya yanaşmadıkları, birlikte yaşamaktan kaçındıkları gerçekleştiğine göre, evlilik birliğinin bu sebeple temelinden sarsıldığı, ortak hayatın devamına imkan kalmadığı da sabittir. Bu sonuca tarafların her ikisinin aynı oranda kusurlu tutum ve davranışlarıyla ulaşıldığının kabulü gerekir.

Bu itibarla boşanma kararı verilmesi açıklanan sebeple sonucu itibarıyla doğru bulunmuş, davalının bu yöne ilişkin temyiz itirazları ile aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Boşanma sebebiyle maddi ve manevi tazminata hükmedilebilmesi için, tazminat talep eden tarafın diğer şartların yanında boşanmaya sebep olan olaylarda diğer tarafa göre kusursuz veya daha az kusurlu olması zorunludur (TMK. md. 174). Yukarıda birinci bentte yer verilen açıklamada belirtildiği gibi, boşanmaya sebep olan olaylarda davacı, davalıyla aynı oranda kusurludur.Eşit kusurlu taraf yararına da maddi ve manevi tazminata hükmolunamaz. Bu yön nazara alınmadan davalının maddi ve manevi tazminatla sorumlu tutulması doğru bulunmamıştır.