Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2011/4184 K.2012/1204

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm her iki dava yönünden temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Toplanan delillerden; mahkemenin de kabul ettiği gibi tarafların birbirlerine karşılıklı olarak hakaret ettikleri, davalı-davacı kocanın davacı-davalı eşine karşı fiziksel şiddete de başvurduğu anlaşılmaktadır.

Mahkemece de her iki tarafın kusurlu, ancak davalı-davacı kocanın daha fazla kusurlu olduğunun belirtildiği; böylece, evliliğin devamında taraflar ve ortak çocuk için yarar kalmaması nedeniyle davalı-davacı kocanın boşanma davası bakımından Türk Medeni Kanununun 166/2.maddesindeki boşanma koşullarının gerçekleşmiş olduğu kabul edilmelidir.

Açıklanan nedenlerle; davalı-davacı kocanın davası da kabul edilmek suretiyle boşanmaya karar verilmesi gerekirken; yazılı şekilde mahkemenin de gerekçesine aykırı olarak davalı-davacı kocanın davasının reddine karar verilmesi isabetsiz olmuş; bozmayı gerektirmiştir.

2-Kabule göre de, davacı-davalı kadın için hükmedilen yoksulluk nafakası ile velayeti anneye verilen ortak çocuk için kadın yararına hükmedilen iştirak nafakasına, boşanmanın fer’i (eki) olarak, boşanma hükmünün kesinleşmesinden itibaren hükmedilmesi gerekirken; karar tarihinden geçerli olarak hükmedilmesi doğru olmamıştır.