Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2011/4276 K.2012/772

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Mahkemece davalı kadının tamamen kusurlu olduğu kabul edilerek boşanmaya karar verilmişse de; yapılan soruşturma ve toplanan delillerden; davacı kocanın eşini dövdüğü, hakaret ettiği, aşağıladığı, eski karısı ile kıyasladığı, annesinin hakaretlerine sessiz kaldığı, davalı kadının ise birlik görevlerini yapmadığı, kocanın eski eşinden olma çocuklarına ve kayınvalidesine hakaret ettiği anlaşılmaktadır.

Gerçekleşen bu durum karşısında boşanmaya neden olan olaylarda davacı koca ağır, davalı kadın ise az kusurludur. Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesi koşullarının da gerçekleşmesine göre verilen boşanma kararı sonucu itibariyle doğru olup, davalının bu yöne ilişkin temyiz itirazlarının reddi ile boşanmaya ilişkin hükmün gerekçesinin değiştirilmek suretiyle onanmasına karar vermek gerekmiş ve aşağıdaki bentlerin dışında kalan sair temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

2-Boşanmaya neden olan olaylarda davalı kadının eşit veya daha ağır kusurlu olduğu gerçekleşmediğine göre, davalı kadın yararına Türk Medeni Kanununun 174/1. maddesi geregince maddi tazminat takdiri gerekirken reddi doğru olmamıştır.

3-Boşanmaya neden olan olaylarda davalı kadının eşit veya daha ağır kusurlu olduğu gerçekleşmediğine ve davalı kadının kişilik haklarının zarar gördüğünün anlaşılmasına göre davalı kadın yararına Türk Medeni Kanununun 174/2. maddesi gereğince manevi tazminat takdiri gerekirken reddi isabetli değildir.

4-Davalının boşanmaya neden olan olaylarda ağır kusurlu olduğu gerçekleşmediğine ve boşanma yüzünden yoksulluğa düşeceği sabit olduğuna göre, davalı kadın yararına uygun miktarda yoksulluk nafakasına (TMK.md. 175.) hükmedilmesi gerekirken isteğinin reddi doğru olmamıştır.