Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2011/4590 K.2012/9488

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 13.4.2012 günü duruşmalı temyiz eden davalı-karşı davacı N. R.A.vekili Av. H. B. S. ve karşı taraf davacı-karşı davalı Z. A.vekili Av. M. S. U. geldiler. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlari yersizdir.

2-Davalı-karşı davacı kadın karşı dava dilekçesiyle boşanma sonucu eşinin desteğinden yoksun kalacağı gerekçesiyle Türk Medeni Kanununun 174/1. maddesi ve eşinin çalışmasına engel olması sebebiyle de gelir kaybına uğradığı gerekçesiyle tazminat talebinde bulunmuş, 5000 TL. nakit ve davacı-davalı kocanın 1/2 hisseli taşınmazdaki kocanın payının ayın olarak adına tescili suretiyle tazminatların tahsiline karar verilmesini talep etmiş, ancak hangi hukuki sebeple ne miktarda tazminat istediğini açıklamamıştır.

Mahkemece.

Türk Medeni Kanununun 174/1. maddesi uyarınca talep edilen miktarın açıklattırılıp, davalı-davacı kadının boşanma ile evlilikteki mevcut ve beklenen menfaatlerini kaybedeceği dikkate alınarak uygun bir miktarda tazminata hükmedilmesi, çalışmasına engel olması nedeniyle kazanç kaybına ilişkin talebin ise ayrıca nispi harca tabi ve Borçlar Kanunundan kaynaklanan bir dava olduğu dikkate alınarak görev hususu da gözetilerek karar verilmesi gerekirken her iki talep yönünden yazılı gerekçe ile ret hükmü kurulması doğru olmamıştır.

3-Her iki tarafın boşanma davaları da kabul edildiği dikkate alınarak mahkemece yargılama giderlerinin karşı taraftan tahsiline karar verilmesi gerekirken masrafların yapan taraf üzerinde bırakılması da isabetsiz olup hükmün bu yönden de bozulmasını gerektirmiştir.