Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2011/5670 K.2012/2986

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Mahkemece, davalı davacıyla aynı oranda kusurlu kabul edilerek tarafların boşanmalarına karar verilmiştir. Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden davalının eşini istemediğini söyleyerek evi terk ettiği, davacının da bir başka kadınla beraber yaşayarak bu kadından çocuk sahibi olduğu, bu sebeple sadakat yükümlüğünü (TMK.md.185/3) ağır biçimde ihlal ettiği anlaşılmaktadır.

Gerçekleşen bu durum karşısında davacının, davalıya oranla daha fazla kusurlu olduğunun kabulü gerekir.

Davalının da kusuru gerçekleştiğine göre boşanmaya karşı çıkması hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olup, evlilik birliğinin devamında davalı bakımından korunmaya değer bir yarar kalmadığı görülmekle, tarafların boşanmalarına karar verilmiş olması, bu sebeple sonucu itibarıyla doğru bulunmuş, davalının bu yöne ilişkin temyiz itirazlarının açıklanan sebeple reddi gerekmiş, aşağıdaki bendin dışında kalan sair temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

2-Yukarıdaki bentde açıklanan sebeple boşanmada davacı ağır kusurlu olduğuna göre boşanma yüzünden mevcut ve beklenen menfaatleri zedelenen ve kişilik hakları saldırıya uğrayan davalı yararına, tarafların gerçekleşen ekonomik ve sosyal durumları ile kusur dereceleri dikkate alınarak uygun miktarda maddi (TMK.md.174/1) ve manevi (TMK.m.174/2) tazminat takdiri gerekirken davalının bu isteklerinin reddedilmesi doğru bulunmamıştır.