Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2011/6330 K.2012/3237

Taraflar arasındaki davanın birleşterilerek yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm kusur, yoksulluk nafakası ve tazminatlar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Türk Medeni Kanununun 166/1-2 maddesi uyarınca; boşanma kararı verilebilmesi için evlilik birliğinin, ortak hayatı sürdürmeleri eşlerden beklenmeyecek derecede temelinden sarsıldığının sabit olması gerekir. Oysa dinlenen davacı tanıklarının sözlerinin bir kısmı Türk Medeni Kanununun 166/1 maddesinde yer alan temelinden sarsılma durumunu kabule elverişli olmayan beyanlar olup, bir kısmı ise, sebep ve saiki açıklanmayan ve inandırıcı olmaktan uzak izahlardan ibarettir. Bu itibarla tarafların her ikisinin davasının da reddi gerekirken delillerin takdirinde hataya düşülerek yetersiz gerekçe ile boşanmaya karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır. Ancak bu yön temyiz edilmediğinden bozma nedeni yapılmamış yanlışlığa değinilmekle yetinilmiştir.

2-Temyiz sebeplerine hasren yapılan incelemeye gelince;

a-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davacı-davalı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yersizdir.

b-Yukarıda 1. bentte açıklandığı gibi tarafların boşanmayı gerektirebilecek kusurlu davranışları bulunmamaktadır. Açıklanan nedenle, nafaka yükümlüsünün kusuru aranmayacağı (TMK.m.175) halde, davacı-davalı kadının ağır kusurlu kabul edilmesi ve bu kusur belirlemesine bağlı olarak davalı-davacı kadının yoksulluk nafakası isteminin reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup; bozmayı gerektirmiştir.