Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2011/7308 K.2012/5547

Taraflar arasındaki boşanma ve karşı boşanma davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm; davacı-karşı davalı (koca) tarafından; "eşit kusur" kabulüne ilişkin gerekçesi, velayet ve çocukla tesis edilen kişisel ilişki yönünden; davalı-karşı davacı (kadın) tarafından; "kusura" ilişkin gerekçesi, maddi ve manevi tazminat, çocuk için takdir edilen nafaka, tedbir ve yoksulluk nafakası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle davalı-karşı davacının gördüğü şiddetten sonra tarafların evlilik birliğinin, 2009 yılı Mayıs ayına kadar devam etmiş olmasına göre, şiddetten dolayı kocaya kusur atfının artık mümkün bulunmamasına; bunun dışında gerçekleşen olaylara göre tarafların "eşit kusurlu" olduklarının anlaşılmasına, mahkemenin eşit kusura ilişkin kabulünde bu sebeple bir isabetsizlik olmadığına göre, tarafların kusur dağılımına ilişkin temyiz itirazları yerinde görülmemiş, davalı-davacının tüm, davacı-davalı (koca)'nın ise aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki sair yönlere ilişkin temyiz itirazları yersiz bulunmuştur.

2-Tarafların aynı şehirde oturdukları anlaşılmaktadır. Velayeti anneye bırakılan müşterek çocuk M. A.. 2003 doğumludur. Kişisel ilişki tesis edilirken çocuğun bedeni, fikri ve ahlaki gelişimi yanında babalık duygusunun tatmini de önemlidir. Bu husus gözetildiğinde velayeti anneye bırakılan müşterek çocukla baba arasında tesis edilen kişisel ilişki yetersiz bulunmuştur. Çocuğun babası yanında "yatıya" da kalacak şekilde ve yarı yıl tatilinde uygun süreyle kişisel ilişki tesisi gerekirken bu yönün dikkate alınmaması doğru bulunmamıştır.