Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2011/7475 K.2012/3475

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm kusur, velayet, tazminatlar ve ziynet eşyaları yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Toplanan delillerden davalı kocanın eşine fiziksel şiddet uyguladığı, müstakil konut temin etmediği ve birlik görevlerini yerine getirmediği anlaşılmıştır. Boşanmaya neden olan davalı kocanın bu eylemleri davalı kadının kişilik haklarına saldırı niteliğinde olup davalı koca tamamen kusurludur. Davacı kadından kaynaklanan maddi bir hadisenin varlığı da kanıtlanmamıştır. Hal böyle iken davacı kadının manevi tazminat isteminin reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumlarına, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur derecelerine paranın alım gücüne , ihlal edilen mevcut ve beklenen menfaatlerin kapsamına nazaran davacı kadın yararına hükmolunan maddi tazminat azdır. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Borçlar Kanununun 42. ve devamı maddeleri hükmü nazara alınarak daha uygun miktarda maddi tazminat (TMK.md.174/1) takdiri gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

3-Kararda müşterek çocuk 2000 doğumlu Merve ile ilgili velayet düzenlemesi yapılmaması usul ve yasaya aykırı olup doğru olmamıştır.

4-Davacı kadının talep etmiş olduğu ziynet alacağı boşanmanın eki niteliğinde değildir. Nispi harca tabidir. Başvurma harcı dava dilekçesindeki bütün istemleri kapsar. Mahkemece davacının talep etmiş olduğu ziynetlerin değeri üzerinden nispi harcı tamamlaması için (Harçlar Kanunu md. 30 - 32) süre verilip, sonucu uyarınca bu konuda olumlu yada olumsuz bir karar verilmemesi usul ve yasaya aykırıdır.