Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2011/8213 K.2012/5479

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Toplanan delillerden, tarafların birbirlerine karşılıklı olarak etkili eylemde bulunmaları nedeniyle mahkumiyetlerine karar verildiği; davalı-davacı kadının eşinin ailesiyle görüşmek istemediği gibi,eşinin görüşmesine de karşı çıktığı, davacı-davalı kocanın eşine fiziksel şiddet uygulama olayının ise sürekli olduğu anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu duruma göre; boşanmaya neden olan olaylarda tarafların eşit kusurlu olduklarının kabulü gerekir.

Hal böyleyken mahkemece boşanmaya davalı-davacı kadın ağır kusurlu kabul edilerek karar verilmesi doğru olmamışsa da; boşanma hükmü sonuç olarak doğru olduğundan boşanma hükmünün mahkemenin kadının ağır kusurlu olduğu yönündeki kusura ilişkin gerekçesinin değiştirilmesi suretiyle onanmasına (HUMK.m.438/son) karar vermek gerekmiş ve davalı-davacı kadının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersiz bulunmuştur.

2-Boşanma yüzünden yoksulluğa düşecek taraf, kusuru daha ağır olmamak koşuluyla geçimi için diğer taraftan mali gücü oranında süresiz olarak nafaka isteyebilir. Nafaka yükümlüsünün kusuru aranmaz. (TMK.m.175) Toplanan delillerle, boşanmaya sebep olan olaylarda davalı-davacı kadının daha ağır kusurlu olmadığı, her hangi bir geliri ve malvarlığının bulunmadığı, boşanma yüzünden yoksulluğa düşeceği gerçekleşmiştir. O halde, davalı-davacı kadın yararına geçimi için uygun miktarda yoksulluk nafakası takdiri gerekirken isteğin reddi doğru görülmemiştir.

3-Davalı-davacı kadının birleşen bağımsız tedbir nafakası (TMK.m.197) davası hakkında olumlu ya da olumsuz bir karar verilmediği (HUMK.74; HMK.m.26) gibi; davacı-davalı koca yararına bu dava yönünden vekalet ücretine hükmedilmesi de doğru olmayıp; bozmayı gerektirmiştir.