Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/10533 K.2012/30526

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "karşı boşanma" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı (koca) tarafından; kusur belirlemesi, kadına verilen maddi tazminat, kendisinin reddedilen tazminat talepleri ile yoksulluk nafakası yönünden, davalı-davacı (kadın) tarafından ise; kocanın kabul edilen boşanma davası, kusur belirlemesi, reddedilen manevi tazminat isteği ve yoksulluk nafakası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davacı-davalı kocanın tüm, davalı-davacı kadının ise aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı-davalı kocanın reddedilen ilk davasında davacı-davalı kocanın, eşine fiziksel şiddet uyguladığı, hakaret ettiği kabul edilmiş bu dosyada dinlenilen tanık beyanlarından da kocanın, sadakatsiz davranışlarda bulunduğu anlaşılmış, mahkemece de koca tam kusurlu kabul edilmiştir. Davacı-davalı kocanın açıklanan eylemleri kadının kişilik haklarına saldırı niteliğindedir. O halde, boşanmada ağır yada eşit kusurlu olmayan davalı-davacı kadın yararına tarafların ekonomik ve sosyal durumları ve hakkaniyet kuralları dikkate alınarak uygun miktarda manevi tazminat (TMK.md.174/2) taktiri gerekirken, bu yön dikkate alınmadan davalı-davacı kadının manevi tazminat isteğinin reddi doğru görülmemiştir.

3-Davalı-davacı kadının 27.12.2011 tarihli dilekçesinde talep ettiği, yoksulluk nafakasının her yıl ÜFE oranında artırılması talebi hakkında olumlu veya olumsuz bir karar verilmemesi de bozmayı gerektirmiştir.