Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/10815 K.2013/11132

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı tarafından kusura ilişkin gerekçesi, velayet, kadın yararına hükmedilen tazminatlar, nafakalar ve vekalet ücreti yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 19.04.2013 günü temyiz eden davalı E... Ü... ile vekili Av. U... S... ve karşı taraf davacı N... Ü... vekili Av. S... U... geldiler. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delilerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalının davacı yararına takdir edilen tedbir nafakasına ilişkin temyiz itirazları yersizdir.

2-Diğer yönlere ilişkin temyiz itirazlarına gelince;

a) Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden, davalının eşine fiziki şiddet kullandığı sabit ise de, davacının da, evlilik birliğine ilişkin görevlerini yerine getirmediği, çocuklarını bırakıp evi terkettiği ve ayrı bir ev kiralayıp, bir başka erkekle yirmi gün birlikte kaldığı anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu duruma göre, boşanmaya sebep olan olaylarda davacı, davalıya göre daha fazla kusurludur. Daha fazla kusurlu olan taraf yararına da maddi ve manevi tazminata hükmedilmez. Hal böyleyken, davalı ağır kusurlu kabul edilip, davacı yararına maddi ve manevi tazminata hükmedilmesi doğru bulunmamıştır.

b)Boşanma yüzünden yoksulluğa düşecek taraf, kusur daha ağır olmamak koşuluyla geçimi için diğer taraftan süresiz olarak nafaka isteyebilir (TMK. md. 175/1). Bundan önceki paragrafta açıklanan sebeplerle, boşanmaya sebep olan olaylarda davacının daha ağır kusurlu olduğu gerçekleştiğine göre, yararına yoksulluk nafakasına hükmedilemez. Bu husus nazara alınmadan yoksulluk nafakasına hükmedilmesi usul ve yasaya aykırı bulunmuştur.

c)Davacının, çocuklarını bırakıp gittiği, çocuklarına karşı sorumluluklarını yerine getirmediği anlaşılmaktadır. Baba yanında kalmalarının çocukların bedeni fikri ve ahlaki gelişmesine engel olacağı yönünde ciddi ve inandırıcı deliller bulunmamaktadır. Bu durumda, çocukların velayetlerinin baba yerine, anneye bırakılması isabetsiz bulunmuştur.

d)Çocukların dava süresince baba yanında oldukları. bakımlarının baba tarafından karşılandığı gözetilmeksizin çocuklar için davacı yararına karar tarihinden geçerli olmak üzere tedbir nafakası tayin edilmesi de doğru olmamıştır.