Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/10934 K.2012/15216

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm her iki boşanma davası ve ziynet alacağı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden, davacı-karşı davalı kocanın eşine sürekli ve ağır fiziksel şiddet uyguladığı, davalı-karşı davacı kadının ise basit nitelikte fiziksel şiddet uyguladığı, her iki tarafında ailelerinin evliliklerine müdahalesine sessiz kaldığı, ayrıca kocanın birlik görevlerini yerine getirmediği anlaşılmaktadır.

Evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına sebep olan olaylarda her iki tarafta kusurlu olmakla birlikte davacı-karşı davalı koca, kadına göre daha ağır kusurludur. Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesi koşulları oluşmuştur. Olayların akışı karşısında davacı-karşı davalı koca, dava açmakta haklıdır.

Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre, davacı-karşı davalı koca tarafından açılan boşanma davasının da kabulü ile boşanmaya karar verilecek yerde, yetersiz gerekçe ile davacı-karşı davalı kocanın boşanma davasının reddi doğru görülmemiştir.

2-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-karşı davalının ziynet alacağına ilişkin davaya yönelik temyiz itirazları yersizdir.