Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/11106 K.2012/30776

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "karşı boşanma" davalarının birleştirilerek yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-davacı kadın tarafından; kocanın davasının kabulü, kusur belirlemesi, tazminat taleplerinin reddi ve velayet yönüden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davalı-davacı kadının velayetlere yönelik temyiz itirazları yersizdir. 2-Davalı-davacı kadının diğer temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Mahkemece, tarafların eşit kusurlu oldukları kabul edilmek suretiyle her iki dava yönünden de boşanmaya karar verilmiş ise de; yapılan tahkikat ve toplanan delillerden; davacı-davalı kocanın eşinin hastalığının tedavisi sürecinde onunla ilgilenmediği, buna karşılık davalı-davacı kadına yüklenebilecek bir kusurlu davranışın da kanıtlanamadığı anlaşılmaktadır.

Bu durumda; evlilik birliğinin temelinden sarsılmasında ve boşanmaya neden olan olaylarda kusur tamamen davacı-davalı kocadadır. Türk Medeni Kanununun 166/1-2. maddesi uyarınca açılan boşanma davasının kabul edilbilmesi için; davalının az da olsa kusurunun varlığının ve Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesindeki diğer koşulların gerçekleşmiş olması gereklidir.

Davalı-davacı kadına yüklenebilecek bir kusur kanıtlanamadığına göre; mahkemece davacı-davalı kocanın davasının kabulüne karar verilmesi doğru olmadığı gibi; tarafların eşit kusurlu kabul edilmesi ve bu hatalı kusur belirlemesi gerekçe gösterilerek, davalı-davacı kadının maddi (TMK.m.174/1) ve manevi (TMK.m.174/2) tazminat taleplerinin reddine karar verilmesi de doğru olmamış; bozmayı gerektirmiştir.