Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/1131 K.2012/18330

Taraflar arasındaki "boşanma" davalarının birleştirilerk yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı (koca) tarafından; kusur belirlemesi ve kadın lehine hükmedilen maddi ve manevi tazminat yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle gerekçeli kararın son paragrafında “tarafların eşit kusurlu olduklarına” ilişkin açıklamanın, bundan önceki paragraflarda “kocanın daha ağır kusurlu olduğunun” belirtilmiş olması ve bu hususun toplanan delillerle gerçekleşmiş bulunması karşısında sonuca etkili bulunmamasına ve davacı-davalı (koca)’nın delil listesinde gösterdiği icra takip dosyalarının davanın esasıyla ilgili değil, ekonomik durumunu tespite matuf olup, sözü edilen bu dosyaların incelenmemiş olması da tahkikat eksikliği olarak görülmeyeceğine göre, davacı-davalı (koca)’nın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temiyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davalı-davacı (kadın) yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50 ve 52. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK.md.174/1) ve manevi (TMK .md. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.