Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/11527 K.2012/31277

Taraflar arasındaki "karşılıklı boşanma" ve "nafaka" davalarının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-davacı kadın tarafından; her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: Aksine ciddi ve inandırıcı delil ve olaylar bulunmadıkça asıl olan tanıkların gerçeği söylemiş olmalarıdır.(HUMK md.254, HMK md.255). Dosyada davalı-karşılık davacı kadın tanıklarının olmamışı olmuş gibi ifade ettiklerini kabule yeterli delil ve olgu da yoktur.

Yapılan soruşturma ve toplanan delillerle; davacı-karşılık davalı kocanın eşine şiddet uyguladığı, hakaret ettiği ve önceki evliliğinden olma kızının evlilik birliğine müdahalesine sessiz kaldığı, buna karşılık davalı-karşılık davacı kadının ise güven sarsıcı davranışlarda bulunduğu, intihara teşebbüs ettiği, böylece evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına neden olan olaylarda her iki tarafında kusurlu olduğu, davalı-karşılık davacı kadının davası yönünden de Türk Medeni Kanununun 166/1. maddesi koşullarının gerçekleştiği anlaşılmaktadır.

Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Olayların akışı karşısında davalı-karşılık davacı kadında dava açmakta haklıdır. Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre davalı-karşılık davacı kadının boşan davasının da kabulü ile boşanmaya karar verilmesi gerekirken, reddi doğru görülmemiştir.