Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/12448 K.2012/17181

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Mahkemece, davalı tam kusurlu kabul edilerek tarafların boşanmalarına karar verilmiştir. Toplanan delillerden, davalının eşine sürekli hakaret ettiği gerçekleşmiş ise de, davacının da evlilik birliğine ilişkin görevlerini yerine getirmediği, eşinin hastalığında bakım ve tedavisi ile ilgilenmediği, eşine sürekli şiddet uyguladığı ve "alın kızınızı götürün" diyerek eşini ve çocuğunu eşinin babaevine gönderdiği, bir daha onlarla temas kurmadığı anlaşılmaktadır.

Gerçekleşen bu duruma göre, evlilik birliğinin temelinden sarsılmasında her iki taraf da kusurlu olmakla birlikte, davacı kocanın daha ağır kusurlu olduğunun kabulü gerekir. Hal böyle iken, davalının tamamen kusurlu kabul edilmesi doğru değil ise de, gerçekleşen kusur durumunda da boşanma kararı verilmesi (TMK m. 166/2) gerektiğinden; verilen boşanma kararı sonucu itibariyle doğrudur.

Bu nedenle, davalının bu yöne ve aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer yönlere ilişkin temyiz itirazlarının reddi ile, boşanma hükmünün kusur belirlemesine ilişkin gerekçesinin açıklanan şekilde değiştirilmesi suretiyle onanması gerekmiştir (HUMK m. 438/son).

2-Boşanmaya neden olan olaylarda davacı kocanın ağır kusurlu olduğu gerçekleştiğine göre, davalı kadın yararına maddi ve manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken; bu taleplerin reddi doğru görülmemiştir.