Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/12464 K.2012/31722

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "karşı boşanma" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı kadın tarafından; ziynet alacağı davası ile kendisinin reddedilen boşanma davası yönünden, davalı-davacı koca tarafından ise; kendisinin reddedilen boşanma davası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davalı-davacı kocanın temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı-davalı kadının temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

a-Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden davalı-davacı kocanın eşine fiziksel şiddet uyguladığı ve onu ortak konuttan kovduğu anlaşılmaktadır. Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkân vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Olayların akışı karşısında davacı dava açmakta haklıdır. Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre, boşanmaya (TMK.md. 166/1)karar verilecek yerde, yetersiz gerekçe ile davanın reddi doğru bulunmamıştır.

b-Davanın açılması sırasında yatırılan başvurma harcı dava dilekçesindeki bütün talepleri kapsar. Davacı-davalı kadın bu başvurma harcı kapsamında, dava dilekçesinde ziynet alacağı talebinde de bulunmuştur. Bu durumda ziynetlere yönelik bir dava bulunmadığından söz edilemez. Mahkeme tarafından verilen sürede davacı-davalı kadın bu talebinin peşin nispi harcı da yatırmıştır. Davacı-davalı kadının ziynet alacağı boşanmanın fer'i (eki) niteliğinde olmayan, ancak boşanma davası ile görülebilir nitelikte bağımsız bir alacak davasıdır. Bu durumda, davacı-davalı kadının ziynet alacağı davası ile ilgili olumlu veya olumsuz bir karar verilmemesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir (HMK.m.26).