Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/12520 K.2013/8719

Taraflar arasındaki "boşanma", "karşı boşanma" ve "ziynet alacağı" davalarının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-davacı (kadın) tarafından; kusur belirlemesi, reddedilen tazminat, yoksulluk nafakası ve ziynet alacağı talepleri yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 29.3.2013 günü temyiz eden davalı-davacı H. A. Y. vekili Av. K. A. ve karşı taraf davacı-davalı E. Y. ile vekili Av. V. K. G. geldiler. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-davacı (kadın)'ın aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Yapılan tahkikat ve toplanan delillerden; davacı-davalı (koca)'nın güven sarsıcı davranışlar içine girdiği, eşine hakaret ettiği, onu ortak konuttan kovduğu, eşine koca gibi davranmadığı ve annesinin evlilik birliğine haksız müdahalesine engel olmaya çalışmadığı; buna karşılık, davalı-davacı (kadın)'ın ise, Türk Medeni Kanununun 338/1. maddesindeki yükümlülüğüne aykırı olarak kocasının ilk eşinden olma üvey çocuğuna gerekli özen ve ilgiyi göstermediği anlaşılmaktadır.

Gerçekleşen bu olaylar karşısında; boşanmaya neden olan olaylarda her iki taraf da kusurlu ise de, eşine göre davacı-davalı (koca)'nın daha fazla kusurlu olduğunun kabulü gerekir.

Durum böyleyken, mahkemece davalı-davacı (kadın)'ın kocasıyla eşit oranda kusurlu kabul edilmesi doğru olmadığı gibi; belirtilen bu kusuru talep etmesine engel teşkil etmediği halde, hatalı kusur belirlemesi gerekçe yapılarak, davalı-davacı (kadın)'ın maddi (TMK.m.174/1) ve manevi (TMK.m.174/2) tazminat taleplerinin reddine karar verilmesi de doğru olmamıştır.

3-Boşanma yüzünden yoksulluğa düşecek taraf, kusuru daha ağır olmamak koşuluyla geçimi için diğer taraftan mali gücü oranında süresiz olarak nafaka isteyebilir. Nafaka yükümlüsünün kusuru aranmaz. (TMK.m.175) Toplanan delillerle, boşanmaya sebep olan olaylarda davalı-davacı kadının daha ağır kusurlu olmadığı, her hangi bir geliri ve malvarlığının bulunmadığı, boşanma yüzünden yoksulluğa düşeceği gerçekleşmiştir. O halde, davalı-davacı kadın yararına geçimi için uygun miktarda yoksulluk nafakası takdiri gerekirken isteğin reddi doğru görülmemiştir.

4-Davalı-davacı (kadın) ziynetlerinin kocası tarafından kendisinden alınıp, kocasına ait Tıp Merkezi işletilmek üzere bozdurulduğunu ve bunların iade edilmediğini ileri sürmüş ve bu iddiasını delil olarak gösterdiği tanıklarının anlatımıyla kanıtlamıştır. Yemin deliline, davada ispat yükü kendisine düşen tarafın, iddiasını diğer delilleriyle kanıtlayamaması durumunda başvurulur.

Davalı-davacı kadın ziynetlerle ilgili iddiasını, tanıkla ispat ettiğine göre; kadının yemin teklif etmeye zorlanması usule aykırılık oluşturur.

Bu nedenlerle, davalı-davacı (kadın) ziynet alacağı talebine ilişkin davasını kanıtladığından; ziynetlerin cins, nitelik ve sayı olarak dava tarihindeki değerlerinin belirlenmesi için bilirkişi incelemesi de yaptırılarak, talebi de dikkate alınarak, gerçekleşecek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken; yazılı gerekçeyle reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olmuş, bozmayı gerektirmiştir.