Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/12725 K.2013/937

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı (koca) tarafından; kusur belirlemesi, velayet, nafakalar ve tazminatlar yönünden; davalı (kadın) tarafından ise, nafakalar ile manevi tazminatın miktarı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı kadının tüm, davacı kocanın ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Toplanan delillerden; mahkemenin de sabit kabul ettiği gibi, davacı kocanın eşinin bağımsız ve elverişli konut isteğine karşılık vermeyerek, eşini kendi ailesiyle birlikte oturmaya zorladığı, buna karşılık davalı kadının da kocasına hakaret ve aşağılama içeren sözler söylediği anlaşılmaktadır. Bu durumda boşanmaya neden olan olaylarda taraflardan birinin kusurunun diğerinden ağır olduğu söylenemez. Taraflar eşit kusurlu kabul edilmelidir. Durum böyleyken, mahkemece davacı kocanın daha ağır kusurlu kabul edilmesi doğru olmadığı gibi; eşit kusur durumunda maddi ve manevi tazminat hükmedilemeyeceği halde (TMK.md.174/1-2), davalı kadın yararına maddi ve manevi tazminat takdiri de doğru olmamış; bozmayı gerektirmiştir.