Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/13284 K.2013/440

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı kadın tarafından kocanın davasının kabulü, kendi davası ve fer'i taleplerinin reddi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan soruşturma, toplanan delillerle davalı-davacı kocanın eşinin hamilelik dönemi ve sonrasında eşiyle ilgilenmediği, eşini eve kabul etmediği, davacı-davalı kadının da eşinin önceki evliliğinden olan çocuklarını istemediği, eşine hakaret edip tehdit ettiği ve birlik görevlerini yerine getirmediği anlaşılmaktadır.

Boşanmaya neden olan olaylarda kusurun ağırlığının davacı-davalı kadında bulunmakla birlikte kadının boşanma davası yönünden de Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesi koşullarının gerçekleştiği anlaşılmaktadır. Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Olayların akışı karşısında davacı-davalı kadın da dava açmakta haklıdır.

Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre, davacı-davalı kadının boşanma davasının da kabulü ile boşanmaya (TMK. md. 166/2) karar verilecek yerde, yetersiz gerekçe ile kadının davasının reddi doğru bulunmamıştır.