Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/13352 K.2013/322

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı mirasçıları tarafından; reddedilen tazminat talepleri yönünden, davalı kadın tarafından ise, kusur belirlemesi ve mirasçı olamayacığına dair karar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davacı mirasçılarının temyiz istekleri yersizdir.

2-Davalı kadının temyizinin incelenmesine gelince;

Dava Türk Medeni Kanununun 166/son maddesinde yer alan "fiili ayrılık" sebebine dayanılarak açılmıştır. Koca tarafından daha önce açılan boşanma davası reddedilip, karar 30.6.2005'de kesinleşmiş, taraflar bu tarihten sonra biraraya gelmemişlerdir. Davacı tanıkların ifadelerinde geçen olaylar reddedilen boşanma davasından önceki olaylardır. Bu olaylar esas alınarak davalıya kusur atfedilmesi kesin hüküm ile bağdaşmaz. Fiili ayrılık süresi içerisinde davalı kadına yüklenebilecek kusurlu bir davranışın varlığı ispat edilememiştir. Gerçekleşen bu durum karşısında; davalının kusurunun tespitine yönelik olarak devam ettirilen davada, "davalının kusuru bulunmadığının tespitine" karar verilmesi gerekirken; yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olmuş, bozmayı gerektirmiştir.