Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/13778 K.2013/839

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Mahkemece taraflar eşit kusurlu kabul edilerek tarafların boşanmalarına karar verilmiştir. Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden; davalının eşini istemediği ve eşinin ilk evliliğinden olan çocuklarına kötü davrandığı; buna karşılık davacı kocanın ise eşine fiziksel şiddet uygulayıp, ona ağır hakaretlerde bulunduğu ve eşini ortak konuttan kovduğu anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu durum karşısında, davacının, davalıya oranla daha fazla kusurlu olduğunun kabulü gerekir.

Taraflar arasında gerçekleşen bu olayların yıkıcı etkisi karşısında; evliliğin devamında korunmaya değer bir yarar kalmadığı anlaşılmaktadır. Bu durumda; davalının boşanmaya karşı çıkması hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olup, Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesindeki boşanma koşulları oluşmuştur. Boşanma kararı hüküm sonucu olarak doğrudur.

Ancak hükmün kusur belirlemesine ilişkin gerekçesi hatalı olduğundan tarafların boşanmalarına dair kararın gerekçesi değiştirilmek suretiyle onanması gerekmiş (HUMK md. 438/son); davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları da yerine görülmemiştir.

2-Yukarıda 2. bentte açıklanan gibi boşanmaya neden olan olaylarda davacı koca daha fazla kusurludur. Durum böyleyken, mahkemece davalının maddi ve manevi tazminat istemlerinin hatalı kusur belirlemesine bağlı olarak reddi doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.