Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/13825 K.2012/30560

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı koca tarafından, her iki boşanma davası, kusur belirlemesi ve fer'ileri yönünden; davalı-davacı kadın tarafından ise, maddi tazminat ve nafakaların miktarı ile manevi tazminatın reddi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-davalı kocanın kendi reddedilen davasına yönelik temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı-davalı kocanın, kadının kabul edilen boşanma davasına yönelik temyiz itirazına gelince;

Davalı-davacı kadının, kocanın ailesiyle birlikte yaşamayı kabul ederek evlendiği, toplanan delillere göre de, kocanın ailesi tarafından davalı-davacı kadına yönelik olumsuz bir tutum ve davranışın kanıtlanamadığı anlaşılmaktadır.

Türk Medeni Kanununun 166/1-2 maddesi uyarınca; boşanma kararı verilebilmesi için evlilik birliğinin, ortak hayatı sürdürmeleri eşlerden beklenmeyecek derecede temelinden sarsıldığının sabit olması gerekir. Oysa dinlenen davalı-davacı tanıklarının sözlerinin bir kısmı Türk Medeni Kanununun 166/1 maddesinde yer alan temelinden sarsılma durumunu kabule elverişli olmayan beyanlar olup, bir kısmı ise, sebep ve saiki açıklanmayan ve inandırıcı olmaktan uzak izahlardan ibarettir. Bu itibarla kadının davasının reddi gerekirken delillerin takdirinde hataya düşülerek yetersiz gerekçe ile boşanmaya karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır.