Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/14202 K.2013/1729

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı tarafından, nafaka ve tazminat miktarları yönünden; davalı tarafından ise, yetki itirazının reddi ile kararın tamamı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: Boşanma veya ayrılık davaları eşlerden birinin yerleşim yeri mahkemesinde açılabileceği gibi, eşlerin davadan önce son defa altı aydan beri birlikte oturdukları yer mahkemesinde de açılabilir (TMK.md.168). Bu yerlerden birini tercih, davayı açana aittir.

Türk Medeni Kanunu, yerleşim yerini bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yer olarak belirlemiştir (md.19/1). Dosyaya alınan nüfus kaydında davacının, dava tarihi itibarıyla Adres Kayıt Sisteminde kayıtlı yerleşim yeri adresinin “Sincan” olduğu görülmektedir. Tarafların davadan önce son defa altı aydan beri birlikte oturdukları yerin de “Sincan” olduğu kendi beyanlarından anlaşılmaktadır. Dava, Hüyük ‘de (Konya) açılmıştır.

Davacı, Hüyük’e sürekli kalmak niyetiyle geldiğine ve bu yeri yerleşim yeri olarak belirlendiğine ilişkin nüfus kaydının aksini gösteren bir delil getirememiştir.

Dava dilekçesindeki “ziyaretine gelen ailesiyle üç günlüğüne eşinden izin alınarak ortam değiştirmek isteğiyle Hüyük’e ailesinin yanına gelmiştir…” ve yetki itirazına cevabını ihtiva eden 16.05.2011 tarihli dilekçesinde yer alan “Ankara Mahkemelerindeki iş yoğunluğu nedeniyle yargılamanın uzayabileceği ihtimali göz önüne alınarak, dava Hüyük’te açılmıştır…” şeklindeki ifadelerden, davacının Hüyük’te sürekli kalma niyetiyle oturmadığı da bellidir.

O halde, davalının yetki itirazının kabulü ile yetkisizlik kararı verilmesi gerekirken, işin esasının incelenmesi doğru bulunmamıştır.