Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/14217 K.2013/14523

Taraflar arasındaki boşanma davalarının birleştirilek yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-davacı tarafından; kocanın boşanma davası, kusur tespiti, tazminat taleplerinin reddi ile iştirak nafakası yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 28.5.2013 günü temyiz eden davalı-davacı A... K... vekili Av. F... T... ve karşı taraf davalı-davalı E... K... Vekili Av. Y... Ç... geldiler. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Mahkemece taraflar eşit kusurlu kabul edilerek boşanma kararı verilmiş ise de; yapılan soruşturma ve toplanan delillerden, davacı-davalı kocanın eşine şiddet uyguladığı, evden kovduğu ve güven sarsıcı davranışlarda bulunduğu, buna karşılık davalı-davacı kadının da, kocayı aşağılayıp hakaret ettiği anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu durum karşısında boşanmaya neden olan olaylarda; davacı kocanın daha ziyade kusurlu olduğunun kabulü gerekir.

Davacı-davalı kocanın boşanma davası yönünden Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesi koşulları gerçekleştiğine göre, kocanın boşanma talebinin de kabulü sonucu itibarıyla doğru olup, davalı-davacı kadının bu yöne ilişkin temyiz itirazlarının reddi ile boşanmaya ilişkin hükmün gerekçesi değiştirilmek suretiyle onanmasına karar verilmesi gerekmiş (HUMK md.438/son) ve aşağıdaki bentlerin dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2- Yukarıda açıklandığı gibi, boşanmaya neden olan olaylarda davacı-davalı koca daha fazla kusurludur. Hal böyleyken, mahkemece davalı-davacı kadının maddi ve manevi tazminat istemlerinin hatalı kusur belirlemesine bağlı olarak reddi doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.