Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/14435 K.2013/1060

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "nafaka" davalarının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-davacı kadın tarafından; davacı-davalı kocanın boşanma davası ve reddedilen tazminatlar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Mahkemece taraflar eşit kusurlu kabul edilmek suretiyle boşanmaya karar verilmiş ise de; toplanan delillerden davacı-davalı kocanın davalı-davacı kadına karşı sadakatsız davranışlarda bulunduğu, şiddet uyguladığı, istemediğini söylediği, davalı-davacı kadının da eşine hakaret ettiği, bıçakla tehdit ettiği anlaşılmaktadır. Bu durumda kocanın davası yönünden Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesi koşulları gerçekleştiğine göre verilen boşanma kararı sonucu itibariyle doğru olduğundan boşanma hükmünun gerekçesinin düzeltilmesi suretiyle onanmasına karar verilmesi gerekmiş (HUMK.m.438/7) ve davalı-davacı kadının bu yöne ilişkin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Yukarıda 1. bentte açıklandığı üzere boşanmaya sebep olan olaylarda davacı-davalı kocanın ağır kusuru gerçekleştiğine göre, davalı-davacı kadının Türk Medeni Kanununun 174/1-2. maddesi kapsamında olan tazminat isteklerinin kabulü ile uygun miktarda maddi ve manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde tazminat isteklerinin tümden reddi doğru olmamıştır.