Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/15073 K.2013/1441

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı koca tarafından kendi boşanma davasının reddi, kadının davasının kabulü ve fer'ileri yönünden; davalı-davacı kadın tarafından ise manevi tazminat talebinin reddi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-davalı kocanın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan tebdir nafakasına ve kendi boşanma davasının reddine yönelik temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı-davalı kocanın kadının kabul edilen boşanma davasına yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Mahkemece; davacı-davalı kocanın birlikte yaşamaktan kaçındığı gerekçesiyle, davalı-davacı kadının davasının kabulüne karar verilmiş ise de; toplanan delillerden, davacı-davalı kocanın davalı-davacı kadın ile birlikte yaşamaktan kaçındığı ispatlanmamıştır. Kocanın boşanmayı gerektiren başkaca bir kusurlu davranışı kanıtlanamadığına ve Türk Medeni Kanununun166/1-2 maddesindeki boşanma koşullarının gerçekleşmemesine göre; davalı-davacı kadının boşanma davasının da reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde kabulü isabetsiz olmuş, bozmayı gerektirmiştir.