Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/15294 K.2013/1405

Taraflar arasındaki "boşanma" davalarının birleştirilerek yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı (koca) tarafından, ziynetler ve reddedilen kendi tazminat talepleri yönünden; davalı-davacı (kadın) tarafından ise kocanın boşanma davası, kusur belirlemesi, tazminatların reddi ve ziynet ve takı alacağının reddedilen kısmı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Yapılan tahkikat ve toplanan delillerden, kocanın eşini ailesiyle birlikte oturmaya zorlayıp, ailesinin evlilik birliğine karşı müdahalesine kayıtsız kaldığı; buna karşılık kadının da kocasının olurunu almadan, hamileliğini kürtajla sonlandırdığı, böylece boşanmaya sebep olan olaylarda tarafların eşit kusurlu oldukları anlaşılmaktadır.

Hal böyle iken; davalı-davacı kadının boşanmada ağır kusurlu olduğunun kabulü doğru değilse de; eşit kusur halinde de her iki tarafın davasının Türk Medeni Kanununun 166/1. maddesi uyarınca kabul edilip, boşanmaya karar verileceğinden; kocanın boşanma davasının kabulü bu itibarla sonucu bakımından doğru bulunmuş, kadının bu yöne ilişkin temyiz itirazları yerinde görülmemiş, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersiz bulunmuştur.

2-Davacı-davalı koca, davalı-davacı kadının bileşen boşanma davasında 02.06.2011 tarihli dilekçe ile karşı boşanma davası açmış ve boşanmanın eki niteliğinde maddi ve manevi tazminat (TMK md. 174/1-2) talebinde bulunmuştur. Davacı-davalı kocanın tazminat talepleri hakkında olumlu-olumsuz bir karar verilmemesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir (HMK md. 26). 3-Davalı-davacı kadın ziynet eşyaları yönünden 5000 TL takı parası yönünden ise 1310 TL olmak üzere toplam 6310 TL için alacak talebini kanıtladığı halde; mahkemece sadece ziynet eşyası yönünden talebine karar verilmesi de doğru olmamıştır.