Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/15350 K.2013/1837

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle yapılan soruşturma ve toplanan delillerden davalı kadının eşine hakaret edip, onu sevmediğini, istemediğini söylediği, eşinin babasına hakaret ettiği, davacı kocanın ise tayin olduğu şehire müşterek evi taşıdığı halde karısını kırsalda operasyonda olduğu gerekçesiyle götürmediği, onu anne babası ile yaşamaya zorladığı ve babasının davalı kadını evden göndermesine sessiz kaldığı bu suretle evlilik birliğinin sarsılmasına neden olan olaylarda davalı kadının daha ağır kusurlu olduğunun anlaşılmış bulunmasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Boşanma veya ayrılık davası açılınca hakim, davanın devamı süresince, gerekli olan, özellikle eşlerin barınmasına (TMK. md.186/1), geçimine (TMK md.185/3), malların yönetimine (TMK.m. 223, 242, 244, 262, 263, 264, 267, 215) ve çocukların bakım ve korunmasına (TMK.m.185/2) ilişkin geçici önlemleri kendiliğinden (resen) almak zorundadır (TMK.m.169). O halde; Türk Medeni Kanununun 185/3. ve 186/3. maddeleri uyarınca, tarafların ekonomik ve sosyal durumları da gözetilerek dava tarihinden geçerli olmak üzere kadın yararına uygun miktarda tedbir nafakasına hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı bulunmuştur.