Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/15408 K.2013/7836

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: Dava, boşanma kararından sonra dünyaya gelen ve annede kalan çocukla davacı (baba) arasında kişisel ilişki tesis edilmesi isteğine ilişkindir.

Tarafların evliliği 18.5.2011 tarihinde kesinleşen boşanma kararı ile sona ermiş, küçük D., bu karardan sonra 25.7.2011 tarihinde doğmuştur. Dolayısıyla küçük D.'nın velayetiyle ilgili bir düzenleme yapılmamıştır. Bu halde velayet askıdadır. Ana ve babadan her biri velayeti altında bulunmayan veya kendisine bırakılmayan çocukla kişisel ilişki kurulmasını isteme hakkına sahiptir (TMK.m.323).

Bu yönde bir düzenleme yapılıncaya kadar velayet hakkına sahip olan veya çocuk kendisine bırakılmış olan kişinin rızası dışında da kişisel ilişki kurulamaz (TMK.m.326/3). O halde, öncelikle çocuğun velayetiyle ilgili bir düzenleme yapılması, sonucuna göre kişisel ilişki talebi hakkında karar verilmesi gerekir. Mahkeme kişisel ilişki talebiyle önüne gelen davada, çocuğun velayetiyle ilgili bir düzenleme yapılmadığını görmüştür. Velayet kamu düzeniyle ilgilidir.

Hakimin bu hususlarda re'sen harekete geçme ve araştırma yapma yetkisi mevcuttur.

Öyleyse öncelikle çocuğun velayetinin düzenlenmesi ve sonucuna göre davacıya kişisel ilişki kurma hakkının tanınmasına karar verilmesi gerekirken bu hususun nazara alınmaması doğru olmadığı gibi, kişisel ilişki tesis edilmesine ilişkin dava dilekçesi davalıya tebliğ edilmeden varsa savunma ve delillerini bildirme imkanı tanınmadan, duruşma açılmaksızın dosya üzerinde karar verilmesi de usule aykırı bulunmuştur.