Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/15993 K.2012/22818

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "karşı boşanma" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, taraflar tarafından; her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davalı-davacı kocanın temyiz itirazları yersizdir. 2-Davacı-davalı kadının temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Mahkemece davalı-davacı kadın ile davacı-davalı koca eşit kusurlu kabul edilerek tarafların boşanmalarına karar verilmiştir. Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden davalı-davacı kocanın eşine bir çok kez fiziksel şiddet uygulayıp, tehdit ve hakaret ettiği, davacı-davalı kadının da eşine bir kez şiddet uygulayıp, hakaret ettiği anlaşılmaktadır.

Gerçekleşen bu duruma göre boşanmaya sebep olan olaylarda her iki taraf da kusurlu olmakla birlikte davalı-davacı kocanın daha ağır kusurlu olduğunun kabulü gerekir.

Davacı-davalının da kusuru gerçekleştiğine göre davalı-davacı kocanın da boşanma davasının kabulü sonucu itibariyle doğru bulunmuş, davacı-davalı kadının, kocanın boşanma davasının reddi gerektiği yönündeki temyiz itirazlarının reddi gerekmiş, aşağıdaki bendin dışında kalan sair temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

3-Yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple boşanmada davalı-davacı koca daha ağır kusurlu olduğuna göre boşanma yüzünden mevcut ve beklenen menfaatleri zedelenen ve kişilik hakları saldırıya uğrayan davacı-davalı kadın yararına tarafların gerçekleşen ekonomik ve sosyal durumları ile kusur dereceleri dikkate alınarak uygun miktarda maddi (TMK.m.174/1) ve manevi (TMK.m.174/2) tazminat takdiri gerekirken, davacı-davalı kadının bu isteklerinin reddedilmesi doğru olmamıştır.