Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/16320 K.2013/2455

Taraflar arasındaki karşılıklı açılan boşanma davalarının birleştirilerek yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-davacı (kadın) tarafından her iki boşanma davası, eşya ve ziynetler yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Mahkemece "evlilik birliğinin temelinden sarsıldığı, bu sonucun ortaya çıkmasında her iki tarafında eşit kusurlu oldukları" kabul edildiği halde, kocanın boşanma davasının kabulüne, kadının boşanma davasının ise reddine karar verilmiştir. Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden, kocanın, annesinin evliliğe ve eşine ölçüsüz müdahalesini kasıtlı olarak önlemediği, bu suretle eşini zor durumda bıraktığı ve evlilik birliğinin mutluluğunu sağlamaya yönelik yükümlülüklerini yerine getirmediği gerçekleştiğine, bu sebeple kadınla aynı oranda kusurlu olduğu kabul edildiğine göre, kadının boşanma davasının da kabulüne karar verilmesi gerekirken reddi doğru görülmemiştir.

2-Davalı-davacı kadın, birleştirilen boşanma davasına ilişkin dava dilekçesinde, ziynet ve şahsi eşyalarının iadesini de talep etmiştir. Bu istek boşanmaya bağlı ve onun fer'i niteliğinde olmayıp, ayrıca harca tabidir. Dava açılırken yatırılmış olan başvurma harcı dava dilekçesinde yer alan bütün istekleri kapsar. O halde; hukuki açıdan belirsiz olan bu talep hakkında, davacıdan açıklama istenmesi, şahsi eşyaları ile ziynetlerin neler olduğu belli edilerek talebinin somutlaştırılması, göstereceği değerleri üzerinden nispi peşin harcı yatırması için davalı-davacıya süre verilmesi ve sonucuna göre hareket edilmesi gerekirken, bu yapılmadan şahsi eşyalar ve ziynetler hakkında yazılı şekilde hüküm kurulması doğru bulunmamıştır.