Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/16456 K.2013/2087

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı (kadın) tarafından, kusur belirlemesi, reddedilen tazminatlar ve yoksulluk nafakası ile iştirak nafakalarının miktarı yönünden; davalı-davacı (koca) tarafından ise kusur belirlemesi, reddedilen tazminat istekleri, kişisel ilişki ve tapu kayıtlarına konulan tedbir kararı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle davalı-davacı (koca)'ya ait taşınmaz üzerine konulan ihtiyati tedbirin, Hukuk Muhakemeleri Kanununun 397/2. maddesi uyarınca mahkemece bu konuda aksine karar verilmediğinden nihai kararın kesinleşmesine kadar devam edeceğinin ve kararın kesinleşmesiyle kendiliğinden kalkmış sayılacağının tabi bulunmasına göre davacı-davalı kadının tüm, davalı-davacı kocanın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Kişisel ilişkiden amaç çocuk bakımından, çocuğun fikri, bedeni ve ahlaki yönden gelişimin sağlanması analık ve babalık kimliğinin tanınması, ebeveyn yönünden ise analık ve babalık duygularının tatmininin sağlanmasıdır. Bu amaç gözetildiğinde mahkemece velayeti kendisine bırakılmayan babayla çocuk arasında kurulan kişisel ilişki uygun olmamıştır. Ne var ki; bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün bu bölümünün Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438/7. maddesi gereğince düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.