Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/17926 K.2013/3881

Taraflar arasındaki "boşanma" davalarının birleştirilerek yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı (koca) tarafından kusur belirlemesi, tedbir ve yoksulluk nafakası ve velayet yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle yapılan tahkikat ve toplanan delillerden; davacı-davalı kocanın eşinin hamileliği ve doğumuyla ilgilenmediği, ona hakaret ettiği, ortak çocuğun kendisinden olmadığını eşini istemediğini söylediği; buna karşılık davalı-davacı kadının ise, güven sarsıcı davranışlar içine girdiği,kocasını sevmediği ve onu istemediğini söyleyip ona hakaret ettiğinin anlaşılmasına; böylece, boşanmaya neden olan olaylarda kocanın daha fazla kusurlu olmayıp, tarafların eşit kusurlu olduklarının sabit olmasına ve bu durumda da boşanma kararı verilmesi gerekeceğine (TMK.md.166/1) göre; davacı-davalı kocanın bu yöne ve diğer yönler ilişkin temyiz itirazları yersizdir.

KARŞI OY YAZISI

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle davacı-karşı davalı (koca) hakkında ceza mahkemesince verilen beraat kararı, delil yetersizliğine dayanmakta olup, bu nitelikteki bir beraat kararıyla hukuk hakiminin mukayyet bulunmamasına (BK.md.53) göre, davacı-karşı davalı (koca)'nın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün onanması gerektiği düşüncesiyle sayın çoğunluğun onama kararına sonucu bakımından katılmakla birlikte, "tarafların eşit kusurlu kabul edilmeleri" gerektiğine ilişkin yerel mahkeme kararının gerekçesini değiştiren görüşüne iştirak etmiyorum.