Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/18145 K.2012/22821

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-davalı kocanın temyiz itirazları yersizdir. 2-Davalı-davacı kadının temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Mahkemece davalı-davacı kadın ile davacı-davalı koca eşit kusurlu kabul edilerek tarafların boşanmalarına karar verilmiştir. Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden, davalı-davacı kadının eşine ve eşinin ailesine hakaret ettiği, kayınvalidesine şiddet uyguladığı, davacı-davalı kocanın da eşine şiddet uyguladığı, birlik görevlerini yerine getirmediği ve başka kadınla yaşamak suretiyle sadakat yükümlülüğünü ihlal ettiği anlaşılmaktadır.

Gerçekleşen bu duruma göre boşanmaya sebep olan olaylarda davacı-davalı kocanın, davalı-davacı kadına oranla daha fazla kusurlu olduğunun kabulü gerekir.

Davalı-davacının da kusuru gerçekleştiğine göre, boşanmaya karşı çıkması hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olup, evlilik birliğinin devamında davalı-davacı bakımından korunmaya değer bir yarar kalmadığı görülmekle, tarafların boşanmalarına karar verilmiş olması, bu sebeple sonucu itibarıyla doğru bulunduğundan, boşanma hükmünün kusur belirlemesine ilişkin gerekçesi düzeltilmek suretiyle (HUMK.md.438/son) onanması gerekmiş, aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

3-Yukarıda 2.bentte açıklanan sebeple, boşanmada davacı-davalı koca ağır kusurlu olduğuna göre boşanma yüzünden mevcut ve beklenen menfaatleri zedelenen ve kişilik hakları saldırıya uğrayan davalı-davacı kadın yararını uygun miktarda maddi (TMK.md.174/1) ve manevi (TMK.md.174/2) tazminat takdiri gerekirken, davalı-davacının bu isteklerinin reddedilmesi doğru bulunmamıştır.